Beatrix

Op 25 april 1991 brengt Koningin Beatrix der Nederlanden een officieel staatsbezoek aan Duitsland. Op Schloss Bellevue, het kasteel van de Duitse president in Berlijn, wordt alles in gereedheid gebracht voor haar komst.

De toen onbekende komiek Hape Kerkeling neemt die dag het hele starre protocol in de maling. Hij huurt twee limousines, trekt een koninklijke outfit aan en gaat doodgemoederd, iets vroeger dan de echte koningin, "lekker Mittagessen"...

Zijn roemrijke tocht lult Kerkeling vol in een fantastisch Hollands Duits (zijn vader komt immers uit Nederland). Toll, en weldegelijk echt gebeurd!

Humperdinck

Het metrostation onder de Deutsche Oper eert aan elke wand een groot muzikant. Beethoven, Haydn en consoorten, maar ook ene Engelbert Humperdinck. Trieste geboortenaam of foute artiestennaam?

Het laatste: de Engelsman Arnold George Dorsey pikte zijn artiestennaam van de bekende (in dit metrostation vereerde) Duitse componist "Engelbert Humperdinck", hoewel ze geen familie waren. Engelbert II blijkt een vreemde, bakkebaardige en nog levende kruising van Willy Sommers, Eddy Wally en Johnny Cash.

De "King of Romance" liet mij recent via de Berliner Kurier weten dat hij over bovenmenselijke krachten beschikt. Bij elke derde song op een concert sluit Humperdinck zijn ogen en bewerkstelligt hij een geheime Massenheilung [massa-genezing], zonder dat het publiek het in het snotje heeft. "Altijd bij het derde liedje gebeuren de merkwaardigste dingen. Sommigen worden hysterisch, anderen vallen in zwijm."

Zo'n man zou het Sint-Pietersplein moeiteloos vier maal kunnen vullen.

Stany, de buschauffeur uit het indegloriaanse "Raymond kan het niet aan!", verkoos tijdens zijn busritten trouwens "vollen bak" Humperdinck. Geniet van Spanish Eyes (1969):

Friseur

Het leuke Duitse woord voor coiffeur is Friseur. Een bezoek aan een nieuwe kapper is een nachtmerrie voor elke briller. De glazen belanden op tafel en joost mag weten wat de kapper of kapster met je hoofdhaar uitspookt. Piekjes, blonde mèsches of enkel onderaan kaal: vingers kruisen is de boodschap!

De kapperkeuze is gigantisch in Berlijn, de prijzen overal gering. Ik koos voor Stefanie Bumann und Team. Niet alleen haar achternaam maar ook haar voorgevel beviel me ten zeerste. Op de wapperende reclamevlagjes staat immers: echt heiß [echt heet]!

Het Russisch woord voor coiffeur klinkt als pruikmaker. Deze inventieve schoonheidsspecialist maakt alle marketingopleidingen overbodig. Een schaar, een kam en een pijl op het trottoir. En twee minuutjes later zit ik voor het eerst van mijn leven bij de kapper onder de sproeikop.

In een verstelbare cinemazetel kon de korte trailer van de Berlijnse film "die Friseuse" [de kapster, niet: de friteuse] mij onlangs goede luim verschaffen:

Lothar

De gevierde voetbalster Lothar Matthäus heeft de Duitse boulevardpers nog eens gehaald! Liliana, zijn 26 jaar jongere Oekraïense vierde echtgenote, vroeg immers vorige week de echtscheidung aan, een jaar na hun huwelijk in Las Vegas.

Jongere Belgen kennen Lothar als een certitude in de Panini-plakboeken voor Europese en wereldkampioenschappen voetbal. Hij mocht maar liefst 150 keer de Duitse kleuren verdedigen.
Lothar staat bekend als Duitslands domste sjotter. Hij is de trotse auteur van enkele originele spreuken, zoals:

"Wir dürfen jetzt nur nicht den Sand in den Kopf stecken." [We mogen nu alleen niet het zand in de kop steken.]

Op taalkundig gebied is Lothar de tegenhanger van Jean-Marie Pfaff. Lothar is het schoolvoorbeeld van de Duitser die last heeft met de Engelse taal, tot groot jolijt van zijn landgenoten.

"I hope, we have a little bit lucky."

Over zichzelf spreekt Lothar op zijn Freddy De Kerpels:

"Ein Lothar Matthäus spricht kein Französisch." [Een Lothar Matthäus spreekt geen Frans.]

"Ein Lothar Matthäus lässt sich nicht von seinem Körper besiegen, ein Lothar Matthäus entscheidet selbst über sein Schicksal." [Een Lothar Matthäus laat zich niet door zijn lichaam overwinnen, een Lothar Matthäus beslist zelf over zijn lot.]

De meest legendarische Duitse voetbalspreuk kwam echter uit de mond van Andreas "Andy" Möller, de voormalige stormram van Borussia Dortmund. Toen men hem vroeg waar hij in de toekomst zou spelen, antwoordde Andy fluks:

Mailand oder Madrid, Hauptsache Italien! [Milaan of Madrid, als het maar in Italië is!]

Over de muur

Schaars zijn de Nederlandstalige liederen die Berlijn bezingen. De groep Klein Orkest, vooral bekend van de hit "Koos werkeloos", bolwerkte het in 1984. In "Over de muur" zetten ze de pro's en vooral de contra's van beide Berlijnse regimes melodieus op een rijtje. Over sjoosjaalisme en dergelijke.

Pitje Puck

Voor een luttele drie euro kon ik evenveel boeken op de kop tikken tijdens een minimalistische vijfdehandsmarkt in het voorportaal van een kerk. De lotgevallen van Pietje Puk, de steeds goedgeluimde krullebol uit Keteldorp, blijken vertaald in het Duits. Topidee (cf. aflevering 27: Pitje Puck hat eine tolle Idee)!

Helaas is Pitjes lijflied niet mee vertaald (1, 2, 3, 4, Pietje Puk die heeft plezier - 5, 6, 7, 8, 't is Pietje Puk die altijd lacht). Maar de essentiële standaardzinnetjes blijven elke verhaallijn ondersteunen:

"Seht mal, wer dort kommt! Das ist doch Pitje Puck, der lustige Postbote von Kesseldorf!"

Ondersteund door zijn sympathieke partner in crime Bäcker Windbeutel (ofte bakker Fijnebol) bakt Pitje de bewoners van Kesseldorf met plezier een stevige poets. Metzger Fleischkloß (slager Bram Bom), Händler Blasi Sattelfeld (kruidenier Bartje Suikerbal), Friseur Scharfschnitt (kapper Guusje Scherpeschaar),... Pitje neemt ze allemaal wel eens in de maling.

En ook in Kesseldorf kruist Pitje meermaals het pad van de verzuurde Agent Langdraad (Wachtmeister Knurrhahn). Voor de goede orde blijft de brave Bürgermeister Herrschmann (burgemeester Bazeman) verantwoordelijk.

Met zijn veellagige verhalen deed de briljante Hollandse literator Henri Arnoldus vele kinderen dromen van een avontuurlijke loopbaan in het postwezen. Dat nog vele Nederlands- en Duitstalige brave kinderen van Pitjes fratsen mogen smullen. Tschüß, Pitje!

Gereorganiseerd

De gereorganiseerde kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen!? Het ontstaansverhaal, naar het evangelie van Lukas:

Op een avond riep Jezus Christus zijn twaalf beste kameraden tezamen. Na een aperitief sprak hij hen toe: "Kameraden, vroeger waren onze samenkomsten veel beter georganiseerd. We woonden allemaal in dezelfde straat en werkten bij dezelfde leerlooier. Daardoor konden we tijdens elke schafttijd gezellig samen eten. Maar sinds onze werkgever door de crisis failliet is en sommigen met hun lief in een fermette buiten Nazareth wonen, heeft onze oude vriendengroep geen enkele houvast meer."

De apostelen knikten instemmend en Jezus Christus schakelde een versnelling hoger. "De chaos van de laatste tijd begint mij ferm de keel uit te hangen. Soms zien we elkaar op donderdagavond, dan weer op zondagavond na Flikken. Maar soms missen we elkaar twee weken lang. De ene keer staat Matteus achter de toog en kost een kroes twee dinar, de andere keer geeft Judas alles gratis weg. Vaak reinigt Bartolomeus achteraf de hele keet - waarvoor hulde Bartolomeus - maar evengoed stinkt het hier een week later nog steeds in alle hoeken."

De kameraden staarten beschaamd voor zich uit. "Beste vrienden," zo eindigde Jezus Christus geslepen met een emotionele toets, "ik ben terminaal ziek en het zijn mijn Laatste Dagen hier op aarde." De apostelen hoorden een speld vallen. "Maar ik wil als afscheid de boel hier nog snel reorganiseren. Voortaan zien we elkaar elke zondagochtend, klokslag tien onder het belfort. We nemen iemand in dienst om de wijnflessen te ontkurken en de stokbroden te smeren. Ieder uur gaat er een spaarvarken rond, waar iedereen braafjes één zilverling insteekt. Schluss met die chaos!"

De aanwezige apostelen applaudisseerden geestdriftig. "Deze man is visionair," orakelde Petrus, "Zijn Reorganisatie is mijn wil!".

Jezus Christus bedankte zijn kameraden voor hun geloof in Zijn reorganisatievoorstellen. Hij hing een wit blad met de taakverdeling aan het prikbord en zocht zijn hangmat op. Reorganisatie volbracht!

Frankreich

Ontstaan als een verbroederingsfeest tussen het West-Berlijnse volk en de Franse soldaten, wordt het "Deutsch-Französisches Volksfest" intussen voor de 47ste keer georganiseerd.

Pastis nippend en Gauloise smorend de chansons van Piaf of het werk van Sartre beluisteren? Hélas! Platte boerenkermis op een zielloze lap beton. Overal rupsen, schietkramen, lunaparken of anorectische pony's. Duitse braadworsten verbroederen met roze suikerspinnen.

Helemaal achteraan, verscholen in een hoekje doemt plotsklaps een authentiek Frans dorpje. Op verlichtbare bordkartonnen tekenden francofielen met wasco's en zin voor perfectie de glooiende landschappen van de Languedoc of Picardië. De stalen Eiffeltoren straalt centralisme en stabiliteit uit, al moet de crazy shaker in de achtergrond blijven draaien!

Morgen - Quatorze Juillet! - is de pret voorbij. God in Frankrijk draait zich alvast om in zijn graf.

Berlin Calling

De uitstekende film 'Berlin Calling' is blijkbaar nog steeds niet in de Belgische bioscopen gearriveerd. Dat is jammer, want de Duitse filmoogst belicht heus meer dan alleen nazisme (Der Untergang en duizend varianten), communisme (Goodbye Lenin) of terrorisme (Der Baader Meinhof Komplex).

Berlin Calling beschrijft het leven van de Berlijnse techno-DJ Ickarus. Gehuld in een voetbalshirt en gevuld met de nodige pillen verovert hij de muziekwereld. Maar, wat had u gedacht, Ickarus vliegt te hoog en verbrandt zijn psychische vleugels.

Muziek staat natuurlijk centraal. Wanneer DJ Ickarus in de S-Bahn stapt, registreert hij met zijn Handy [GSM] het typische alarmsignaal dat weerklinkt tussen de oerduitse bede "einsteigen, bitte!" en het dichtklappen van de deuren.

Op dat eenvoudige deuntje borduurt de DJ een paar minuten verder. Een enthousiasteling boetseerde er een powerpointpresentatie rond.

Een ode aan metrostellen, sporen, stations, signalisatie, viaducten, elektriciteitsmasten, bovenleidingen en... Berlijn.

Volksbühne

Aan Rosa-Luxemburg-Platz staat die Volksbühne. Wat een wonderlijk woord.

De voortuin van deze cultuurtempel voor het volk staat momenteel bomvol. Aangezien er binnen verbouwingen zijn, werd buiten een provisioneel amfitheater gebouwd. In deze reusachtige 'Agora' gaan nu voorstellingen in open lucht door. In geval van regen zijn legercapes en warme thee voorzien.

Een buurtbewoner klaagde dat hij het geschreeuw van de actrices "vooral bij emotionele scènes" door zijn gesloten venster kon horen. Als de Agora op zaterdagavond films vertoont, moeten de kijkers voortaan een koptelefoon dragen om de geluidsoverlast voor de buurt in te perken.

Het roestige rad op voetjes is het symbool van de Volksbühne. Op de houten panelen, die de achterkant van de Agora vormen, leest men Who let the dogs out. Die hit van de muzikale eendagsvlieg Baha Men blijkt "een verwijzing naar het cynisme, de antieke filosofische stroming die beroemd is door haar Bissigkeit [bijtgraagte of vitriool]."

De blauwe verkiezingsaffiche komt van die Linke, de extreem-linkse partij met hoofdkantoor rechtover de Volksbühne. Zowel de Duitse communisten als de socialisten gebruiken rood als huiskleur. Daarom is er nu in Berlijn een "rood-rode" regering aan de macht.

Aangezien de socialisten dekselse kapitalistische meelopers zijn geworden, luidt de communistische slogan: rood stemmen!

Clueso

De laatste tijd verschiet ik me geregeld een hoedje, meerbepaald wanneer ik een Duitse radiostem enthousiast 'Clouseau' hoor aankondigen. Ik start dan mijn motor voor een Brommer of wacht treurend op een teder Afscheid van een vriend (geschreven voor de doodzieke man van Ingeborg Sergeant, die uiteindelijk niet stierf).

Telkens mis. Ook in Duitsland loopt er eentje rond die beweert dat hij voor zijn artiestennaam de mosterd bij Inspector Clouseau uit de Pink Panther haalde. 'Clueso' uit Erfurt!

Met Gewinner heeft die momenteel een hit te pakken. De clip is geen wonder, de tekst geen literatuur, maar het deuntje blijft hangen en komt hier overal uit de luidsprekers. En dans, ich bin dabei!

Traumareizen

Tussen het eerste en tweede semester zitten in Duitsland twee maanden 'vorlesungsfreie Zeit', ofte: quasi-vakantie. Het ideale moment om op reis te gaan!

{Boekenwinkel in Lviv, Oekraïne}

Aldi bedacht daarvoor natuurlijk een budgetvriendelijke oplossing: "Traumreisen zu Aldi-Preisen" [Droomreizen aan Aldi-prijzen]! Aldi's reisbureau adverteert in de krant - tussen de Spaanse Serranoham, de wintercappuccino en het aerobic-schoeisel voor dames - met een grote foto van een Russische kerk, en in vette letters daarboven:

Sint-Petersburg & Moskou vanaf 999 euro per persoon! Zevendaagse reis in Mittelklassehotels, inclusief ontbijt!

Als ontbijt stel ik mij dan voor: kartonnen brood, Chocoman, bruine salami met mayonaise uit de tube, bokaaltje ingelegde haring, mokje magere Milsani.

{Warm ontbijt in Oekraïne}

Lidl publiceert maandelijks(!) een heerlijk getruceerd magazine met 32 bladzijden toeristvriendelijke Lidl-reizen. Dichtbij in het Schwarzwald of richting exotische paradijzen, zoals de Malediven, de Seychellen en Tahiti. Acht dagen Costa del Sol: een prikje van 369 euro! Een 'Kreuzfahrt' [niet kruisvaart maar cruise, alhoewel...] is voorzien om de eindfase van het leven feestelijk in te luiden.

{Hotel Oskar, Truskavets, Oekraïne}

Overnachten gebeurt meestal in een Lidllobby of Aldihut op maat, met tapis plain en hetzelfde unieke schilderij in elke kamer, met plastieken appelsienen op de buffettafels en peterselie in elke gang.

{Poolse schrijnwerker in Krakow}

Reizen naar België zitten niet in het aanbod uit angst voor de instabiele politieke en klimatologische situatie. Wel boekbaar is 'Holland: Boat & Bike', met adembenemende stops in Enkhuisen, Schiedam, Kinderdijk en Schoonhoven. "De reisbegeleiding is bij vragen of pech telefonisch bereikbaar!"

J'aime Berlin

Tot mijn stomme verbazing zetel ik vandaag precies zes maanden in Berlijn. Sinds gisteren ben ik bovendien verlost van het etiket volslagen buitenlander, aangezien ik de Duitse taaltesten eindelijk tot een goed einde bracht. Op dergelijke heuglijke momenten durft een mens al eens een fles Riesling kraken en een oude LP uit de kelder halen.

Sandra Kim, helaas weinig bekend van krakers als 'Jij beheerst mij totaal' en 'Jij brengt nooit meer bloemen' (met Frank Galan), bracht in de nadagen van haar carriere (1988) op de LP Bien dans ma Peau een lied uit over Berlijn.

De tekst van deze protestsong is eerder minimalistisch maar de videoclip maakt alles goed. De guerrilla Sandra Caldarone gaat aan de Muur op zoek naar haar grote fan Franz en samen maken ze een heroïsche tocht vol verrassende plotwendingen door het verscheurde Berlijn. De clip zou weldegelijk in Oost-Duitsland gedraaid zijn, ook al kan hier en daar de indruk van trucage ontstaan. Een kartonnnen decor in de Borinage blijft tot de mogelijkheden behoren.

De clip is in elk geval een absurde mix van kitsch, maatschappijkritiek, pathetiek, straffe beelden, sterallures, geschiedenisles en peperkoek. Het ware Belgische surrealisme?

Peugeot met landschap

Der Baader Meinhof Komplex

Een eind geleden zag ik in Berlijns kubusvormige cinemacomplex het Duitse prestige-project 'der Baader Meinhof Komplex'. Een Duitse topcast van 175 acteurs en meer dan 6000 figuranten werkten mee aan deze duurste Duitse film ooit.

In 1970 richtten de radicaalste achterblijvers uit mei '68 de Rote Armee Fraktion (RAF) op. De RAF is ook bekend als de "Baader-Meinhofgruppe", vernoemd naar zijn bekendste aanvoerders: de ontvlambare Andreas Baader en de journaliste Ulrike Meinhof.

De extreemlinkse beweging pleegde vele terroristische aanslagen in West-Duitsland. Hun voornaamste doelwitten waren gebouwen en toplui die het verderfelijke kapitalisme en bloeddorstige imperialisme veruitwendigden. De groepering mag uiteindelijk 34 moorden inlijsten, naast de ettelijke bankovervallen, bomaanslagen en een vliegtuigkaping die ze pleegden.

De film toont de vrolijke opgang van een bende origineel-geschifte alternatievelingen, hun gloriejaren en hun onvermijdelijke neergang. In juni 1972 werden de meeste oorspronkelijke RAF'ers opgepakt. Een hoop zelfverklaarde opvolgers zette hun twijfelachtige missie verder, al werden ze door de founding fathers als onbekende watjes bestempeld.

Deze 'tweede generatie' tekende voor de Deutscher Herbst van 1977, een uitschieter van terrorisme in Duitsland, met als doel de bevrijding van de eerste generatie maar als resultaat een periode van strenge anti-terrorismeregelgeving. De RAF stierf een stille dood na 1977, ondanks de 'derde generatie', die banden onderhield met de Belgische CCC. In 1998 werd de RAF officieel opgeheven, tot grote vreugde van de Duitse bevolking.

In Duitsland bestond grote discussie over de film. De film is immers grotendeels uit het standpunt van de daders gedraaid, zodat je er enigszins sympathie voor zou durven opbrengen. De weduwe van een vermoorde zakenman trok zelfs naar de rechtbank.

Daarnaast was er het geval van Christian Klar. Deze RAF'er van de tweede generatie toont nog steeds geen enkel berouw over zijn daden. Toch loopt hij vandaag - na 26 gevangenis - vrij rond met een nieuwe identiteit. Bovendien kreeg hij een stageplaats aangeboden in het Berliner Ensemble, een bekend Berlijns theater.

Eind januari zou de film in België uitkomen. Een aanrader met intens grappige én tragische momenten. Hier alvast deze trailer:

Kerstcrescendo

Sinterklaas is hier een onbekende soldaat. Het kerstleger strijdt sinds Halloween op drie fronten tegelijk en rukt alsmaar verder op naarmate Jezus' geboortedag nadert.

Het volk viert vrolijk mee. Eenvoudig groen en lichttapijten met louter witte lampjes keur ik eigenlijk goed. Maar voor flikkerende fluorescerende kerstlichtjes, lampjes in plastieken kandelaars en verlichte reeën deins ik enigzins terug. Twee glanzende kerstbollen op de overloop leggen: less is more? En waarom mogen enkel blinde dwergen een lichtslang in een metershoge spar werpen?

Daarnaast doen ook de shoppingcentra naarstig mee, zoals aan Potsdamer Platz (eerste foto). Veel rood en groen, en plastieken kerstbomen voor de brandveiligheid. In Schönhauser Arkaden (tweede foto), het winkelparadijs aan mijn metrostation, staan tien taferelen opgesteld, met valse poppen, kilo's wattensneeuw en een glazen wand ter afschrikking van het geboefte.

Tenslotte heeft Berlijn een zestigtal Weihnachtsmärkte, en volgens The Times zijn het de mooiste van Europa. Elk groot plein heeft zo zijn eigen kerstmarkt, die weinig verschilt met zijn Belgische tegenhangers. Er zijn veel eet- en drankstandjes en de waardevolle koopwaren van een hele markt passen netjes in een krappe fietstas. Overal ligt dezelfde mirre: turkooizen druipkaarsen, adventskalenders, gouden gieters, Finse honing en houten tegeltjeswijsheden:

Die Welt ist ein Irrenhaus [zottekot], aber hier ist das Zentrum.

Weinigen lijken zich te storen aan de muziek van Céline Dion en Mariah Carey, wellicht dankzij de mierzoete Glühwein. De mensen zijn goedgemutst want ogenschijnlijk handicaploze volwassenen mogen straffeloos een kerstmuts dragen.

Misschien zijn het simpelweg warme signalen naar deze kille samenleving. De Messias in Bert Anciaux zou hier vele apostelen kunnen ronselen voor Zijn Projekt.

Revolution

Voorfilmpjes in de cinema zijn afwisselend praktisch, storend, dwaas en geweldig. Gisteren viel ik bijna van mijn zetel bij het zien van onderstaande reclamespot.

Hoofdrolspelers zijn achtereenvolgens: Fidel Castro, Mao Tse-Tung, Vladimir Lenin, Mahatma Gandhi, Ho-Chi Minh, Rosa Luxemburg, Martin Luther King, Che Guevara en Karl Marx. En de ontknoping is op z'n minst verrassend.



Het blijkt een promopraatje voor de nieuwste Dacia, de goedkope Roemeense variant van Renault. De Dacia is de ware troonopvolger van de Lada: weinig klasse of design en enkel in vale kleuren verkrijgbaar. Maar alleen al voor de prijs en deze fantastische spot zou ik me als de bliksem een Dacia Logan aanschaffen.

De 25 uur van Weeze

19u. Aankomst op de voormalige militaire Flughafen Weeze, nabij Düsseldorf. Poolse bouwvakkers bewonen vandaag de militaire barakken in de buurt. De luchthaven bedient intussen vooral Ryanair, al is ook het wereldse Corendon Airlines aanwezig. Regelmatig vertrekken er rommelvluchten naar Fuerteventura, Lanzarote en Gran Canaria. Door de hevige sneeuwval is het onzeker of mijn vlucht naar Berlijn (19u45) kan doorgaan.

20u. The gates are open. Ik wandel door de sneeuw naar de jet. De piloot kan pas opstijgen als er maximum anderhalve centimeter sneeuw op de startbaan (van 20 meter op 3 kilometer) ligt. Momenteel: vier centimeter, en de vlokken vallen sneller dan de twee sneeuwmachines kunnen ruimen. Afwachten dus...

21u. De verwarming in het vliegtuig valt een vijftal minuten uit, nadat eerder de elektriciteit het al eventjes begeven had. Ik geniet van de eerste Vlaamse weekendkrant in weken.

22u. De sympathieke piloot deelt mee dat de vlucht geannuleerd wordt. Ik zit op een strategische plek en kan daardoor als een van de eersten de eerstvolgende vlucht (06u30) naar Berlijn reserveren. Ik loop met mijn nieuwe vluchtdocument voorbij het lunapark en leg meteen beslag op de enige ligstoel die de luchthaven rijk is (rechtsonder het reclamepaneel op de foto). Een teak tuinmeubel, wat de twee Kempense huisvrouwen ons die ochtend nog zo hadden afgeraden wegens het intensieve onderhoud des winters.

23u. De hele nacht slaap ik betrekkelijk goed, al word ik geregeld wakker door de automatisch stem die ons aanmaant om uit veiligheidsoverwegingen bij onze valiezen te blijven.

00u. Een vriendelijke veiligheidsman deelt warme dekens uit. Ik aanvaard ze in dank en voel mee met Kosovaarse vluchtelingen. Ik heb spijt dat ik geen kussen of peignoir meegritste in mijn vorige overnachtingsplaats.

05u30. Ik sta rustig op, zie een lange rij, en trek buiten nog een fotootje ter herinnering.

05u55. De dame aan de ingang meldt dat het papier dat ik gisterenavond kreeg, geen check-in-bewijs is. Ik ren naar een Ryanair-desk, waar een lomp wijf mij bars toeblaft dat de check-in veertig minuten voor vertrek sluit. Ik ben luttele minuten te laat, ergo gescheten.

06u. Spurt naar de Service-Desk. Een jongedame stelt kortaf dat ik inderdaad te laat ben en dat ik een nieuwe vlucht zal moeten boeken. Ik schreeuw uit dat ik godverdomme een hele nacht in de hal lag te dutten, en dat het vliegtuig pas binnen een half uur vertrekt. Geen avance. Er blijkt geen andere mogelijkheid dan het boeken van de avondvlucht (19u45 - 90 euro) naar Berlijn.

07u. Ik baalde het voorbije uur als een stekker.

08u. Ik begin de humor van de situatie in te zien en heb vandaag gelukkig niks belangrijks te doen, behalve twee lessen.

10u. Aangezien er geen lockers zijn in de luchthaven, is een wandelingetje in de buurt van het luchthavengebouw onmogelijk.

11u. Ik word gek van het kleine luchthavengebouw. Van de weinige toeristische attrakties in de buurt, spreekt enkel het Bijbels openluchtmuseum me ietwat aan. Ik besluit gewoon te liften naar het dorpje Weeze, vier kilometer hiervandaan. Ik gooi mijn traditionele lifttechniek overboord, en staar - staand tussen de neerdwarrelende sneeuwvlokjes - zo triest mogelijk voor me uit.

11u10. Snel beet. Een vriendelijke Hollandse industrieel neemt me mee in zijn luxueuze Audi Q7. De man heeft een polyesterbedrijf in Polen en vindt mijn studiekeuze erg verstandig. "Nou man, daar ligt de toekomst voor jongeren!"

11u20. Weeze is groter dan verwacht, al valt er geen bal te beleven. Pietje Puk zou perfect aarden in Weeze, waar de jaren zestig nog gekoesterd worden en waar voetbalsupporters het embleem van hun favoriete voetbalploeg op hun garagepoort spuiten.

12u. Ik ontbijt op het dorpsplein bij bakkerij Willems. "Hier schmecken Backwaren noch wie sie schmecken sollen", stelt een certificaat terecht. De klanten in de bakkerij tschüsen allen terug als ik de bakkersvrouw gedag zeg.

13u. Dolend door Weeze voel ik me als een moderne rattenvanger van Hamelen. De aanwezige bejaarden en hangjongeren kijken me onbegrijpend aan.

14u. Ik drink een historisch walgelijke warme chocomelk in een cafe dat helemaal de paassfeer uitademt. Ik studeer vlijtig Russische woordjes en gooi de onderste helft van mijn kop tussen de plastieken bloemen.

15u. Bedwelmd door Arabische muziek, blog ik een uurtje in het Turkse internetcafé van Weeze. Inspiratie zàt.

16u. In de lokale PennyMarkt wandel ik tweemaal tergend traag langs alle rekken. Ik koop een potje probiotische yoghurt en een flesje High Speed - Oxygen Power. Ik vraag de Heer om vergiffenis namens alle mensen die regelmatig dit spul drinken. Ik mijmer over het economische succes van een bokaal gemarineerde rolmops op sterk water.

17u. Ik verlaat Weeze, waar de zoektocht naar de zin van het leven lang kan duren. Het sneeuwt niet meer en het begint te schemeren. Na een dik kwartier liften gaat een droompje in vervulling. Een klein Smartje rijdt speciaal om naar de luchthaven. De bestuurder bewijst in een bocht dat zijn 'Mercedes' geen toonbeeld van baanvastheid is.

17u30. Een Braziliaanse schone was vanochtend drie minuten te laat voor haar vlucht naar Dublin. We lachen om ons gelijkaardig noodlot en ik geef tips over de beste slaapplek in het gebouw.

18u. Ik wissel mijn vliegbewijs in aan de desk. De onthaaldame vraagt me tien euro omdat ik niet online ingecheckt heb. Ik leg haar briesend uit dat dit praktisch onmogelijk is voor wie zonet 23 uur in een printerloze luchthaven woonde. Ze geeft toe, en ik dank haar voor haar menselijkheid.

19u45. Ik zit voor de tweede maal in het vliegtuig naar Berlijn. Ik ontdek de sterke vrouw in Dana Winner en los het paginagrote kruiswoordraadsel op. Houtsoort, 4 letters: 'TEAK'!

21u. Trompetgeschal: "Another Ryanair on-time flight!". Het aankomstuur klopt inderdaad als een bus; alleen een dagje later dan voorzien. Ik kus de Berlijnse bodem.

22u. De bus passeerde een trieste wijk met miserabele hoogbouw en een protserig Dorint-Hotel. Tevreden dat ik terug thuis ben. Ik drink een Belgisch flesje 'Bonne Espérance' op de goede afloop.

En dat wil ik ook vertellen: hoe groot ook de tegenslag, uiteindelijk krabbel je weer overeind. Ik ben nu misschien wel gelukkiger dan vroeger.

Okay, dat laatste is een citaat van Dana Winner.

[Update 16 januari 2009: Ryanairs klachtendienst betaalde me zonet 90 euro terug!]

Neulich in Belgien

Aanrijding in Moskou verovert buitenland! Zo'n krantenkop waarvan je denkt: zou het?

De formidabele verfilming van het simpele verhaal over Johnny, 'der König der Landstraße' ("Was soll Matty mit so einem Proll-Vogel anfangen?"), is in Gent al tot cultureel erfgoed verheven ("In seiner Heimat war der Film bereits ein Kassenschlager").

In het buitenland heet deze low-budget-film meestal 'Moskow, Belgium', maar Duitsland koos voor de titel 'Neulich (onlangs) in Belgien'. Dankzij goede recensies en veel reclame is de film ook hier, eventjes toch, relatief succesvol geweest.

Een recensie schrijft over Gent als ware het Vladivovstok. "Waarschijnlijk kan men die vrouw met haar vermoeid gezicht ginds in elke supermarkt tegenkomen."

Een andere recensent bejubelt de film...

Der emotionale Hindernislauf, den (Regisseur) Van Rompaey für seine proletarischen Figuren in Gang setzt, ist dank liebevoll-realistischer Charactere, trockenem Humor, treffsicheren Dialogen und gut dossiertem Sentiment hochgradig unterhaltsam.

... en gooit bloemetjes naar Matty:

Besonders Barbara Sarafian besticht als überforderte Mutter, die in schlabberiger Strickjacke kunstvoll am Rande des Nervenzusammenbruches entlangbalanciert und den heranrückenden Liebhaber einer gnadenlosen Qualitätskontrolle zieht.

Wat kan Duits toch poëtisch zijn.

Hier de hilarische trailer van de film, volledig in het Duits gedubd!

Pantoffelhelden

In het gigantische 'neue Palais' in Potsdam (een historische stad in het zuidwesten van Berlijn) mogen de marmeren en planché vloeren niet beschadigd worden. Daarom moeten bezoekers hun schoenen in enorme grijze, pluizige sloefen schuiven.

Gewoon wandelen met dit schoeisel is praktisch onmogelijk. Bijgevolg schaatst iedereen door de barokke zalen, zonder de voeten op te tillen. Als pubers op bompapantoffels. Geen vanzelfsprekendheid voor ouden van dagen, zo bleek...