Ik stapte in de lift op het gelijkvloers, dat zoals in Rusland als eerste verdieping wordt aanzien. Tot mijn verbazing had de lift maar drie andere haltes, op de derde, zesde en negende verdieping.
De installatie alludeert op de bizarre persconferentie die de val van de Berlijnse Muur uitlokte. Günter Schabowski, lid van het politbureau van de DDR, gaf op 9 november 1989 zijn eerste persconferentie als regeringswoordvoerder. 
De (getipte) Italiaanse journalist Riccardo Ehrman vroeg uitleg over de nieuwste reisregels. Schabowski deelde de verzamelde pers mee dat de reisbeperkingen voor DDR-burgers de volgende dag zouden opgeheven worden. Een andere journalist vroeg wanneer deze regeling in werking zou treden. Aarzelend antwoordde Schabowski:
"Nach meiner Kenntnis... ist das sofort, unverzüglich [bij mijn weten... is dat meteen, onverwijld]."
De rest van het verhaal is bekend(er). De televisie zond de beelden uit en de Oost-Berlijners stroomden massaal, met hamer en zonder sikkel, naar de muur. Aan de Bornholmer Straße werd het eerste gat geslagen, richting vrijheid!
Het grootste deel van de wijk, drie huizen en een uitgebreid BMW-wagenpark, behoort Cuba toe. Met de satellietschotel kan de ambassadeur zich objectief door de Cubaanse staatstelevisie laten informeren. Aan de achterkant van de Cubaanse ambassade staat een gele Volkswagen van de Havana Night Company ('cocktail, party en cateringservice'): vertegenwoordiging in de breedste zin van het woord! 
Aan de ambassade van Bosnië-Herzegovina is de witte Bekaertdraad zelfs voor modale sportievelingen weinig afschrikkend.
Een zwarte vrouw, misschien wel de Ghanese ambassadrice herself, sist in mijn richting: "wat heeft dit allemaal te betekenen!?". Ik mompel "mooie wijk, mooie gebouwen" en wandel schichtig weg. Iets verder is de dienstdoende chauffeur druk bezig met zijn diplomatieke limo, herkenbaar aan de O-nummerplaat (en niet CD). De chauffeur dompelt een verfborstel onder in een emmer bruin water om de smalle zijkant van de autodeuren grondig te reinigen (linksonder op de foto).
De Kaapverdische ambassadeur verstopte zijn vlag helaas netjes àchter zijn favoriete boom. Maar voor de rest is het gebouw krak hetzelfde als alle andere.
De ambassade van Eritrea (°1993) heeft een eigen versie van de Berlijnse beer op de kop kunnen tikken.
En ook de Moldavische ambassade volgt trouw alle architekturale regels van het Botschaftsviertel.
Twee diplomatieke villaatjes zijn door gewone families aangekocht en mooi gerenoveerd. Hun vlaggenstok roest wel iets meer dan bij de andere...
In Oost-Berlijn zijn de verkeerslichten (Ampel) voor voetgangers bijzonder grappig. De Ost-Ampelmann (jaargang 1961) is een sympathiek kereltje met een hoed, waarvoor gezagstrouwe Duitsers deemoedig het hoofd buigen als hij rood uitslaat. Al durven de inwoners van het alternatieve Berlijn zijn consequente aanwijzingen vaker dan elders negeren.
... en dat betekent ook: big business. In Berlijn kunnen toeristen in vier winkels Ampelmänner in alle vormen, soorten en gewichten kopen. Kroonkurkenwippers, muismatten, zweetbandjes, badlinnen, bak- en ijsvormpjes: alles is te koop, in rood én groen. De antidiscriminatie-wetgeving bracht zelfs een Ampelfrau voort.
Aan het water serveert het Italiaanse(!) Ristorante Ampelmann artisanale "Antipasto Ampelmann". Buiten is er een gezellige Ampelmann-Strandbar - voor alle jaargetijden.
Ook op de arbeidsmarkt is de Ampelmann aanwezig:
De Muur is gelukkig gevallen. Deze bistro met tentzeilen en houten hekje volgt weldra.
In Berlijn is alles veraf, en niks dichtbij. De lustige stapper ("nou, dat eindje haspel ik wel effe met de benenwagen af") komt er vaak bekaaid van af. Voor bijna elke verplaatsing is de U-Bahn het meest geschikte vervoermiddel. Een fiets is wel praktisch in de nabije omtrek. De voorzieningen voor tweewielers zijn niet schitterend, maar niettemin aanwezig.
Ik was vroeger op de afspraak dan de eigenaar, die net terug kwam van moskeebezoek. Op slag was ik verkocht. Het aanzienlijke slapstickgehalte verkrijgt de fiets door het erg hoge stuur. In het ijzeren bakje onder de zadelpen kan ik vlotweg een DDR-fietskar pluggen. En ik droomde al erg lang van een op de diagonale kaderbuis gemonteerde derailleur-hendel.
Naar verluidt worden er regelmatig fietsen gestolen in Berlijn. Ik vertrouw erop dat ze mijn ijzerwinkel niet jatten. Alleen al omdat mijn oude Belgisch slot wellicht duurder was dan mijn nieuwe fiets.
Nu afwachten hoe lang dit DDR-vehikel nog zal snorren...
De bunker telt drie verdiepingen en vierhonderd ruimtes. Vierhonderd mensen konden hier twee weken overleven. De bemanning kon afwisselend slapen in drie piepkleine slaapkamers met elk vijf stapelbedden (drie hoog). Honecker kon over een vijftal mooie privé-vertrekken beschikken.
Dankzij een ingenieus verluchtingssysteem kon de bunker bij een atoomaanval 36 uur hermetisch afgesloten worden. Maar het meest tot de verbeelding spreekt de controlekamer van de bunker:
Erich Honecker, vanaf begin jaren zeventig tot 1989 het feitelijke (staats)hoofd van de DDR, bezocht de bunker welgeteld één keer. Hij verliet het complex na vijftien minuten, compleet gedegouteerd.
Of de Navo wist wat hier gaande was, is voer voor discussie. Na de val van de muur werd de plek in elk geval snel gevonden. De bunker werd in ijltempo leeggeroofd, zodat er nu jammer genoeg weinig overblijft van de oorspronkelijke inrichting.
Vandaag staat de - nooit daadwerkelijk gebruikte - Honecker-bunker bij de bookmakers met stip genoteerd in de categorie 'gigantisch en nutteloos bouwwerk waarvoor tonnen geld over de balk werden gegooid'. Perfide paranoia in het pittoreske plaatsje Prenden...
PS: Hier een filmpje van zes minuten over de Honeckerbunker. Wie niet op de schele blik van de gids let, krijgt een zeer representatieve digitale rondleiding!