Kanon

Men zou nog pessimistisch worden aan de waterkant. Als die kanonnen zich even honderdtachtig graden draaien, zijn die vreselijke flatgebouwen vlotjes van de kaart geveegd. Raak!

Was

Deze woonblok in de buurt van de polytechnische universiteit, waar wetenschappers zich thuis en ik mij in den vreemde voel, zijn ecologisch verantwoord naar het zuiden gericht. Elk appartement kreeg een of twee wasrekken aan die kant geïnstalleerd. Bij nader inzien blijken ze toch niet overal eenvormig en stabiel. Toch droogt het wellicht sneller dan mijn ondergoed boven het bad in het onverluchte badkamertje.

Rakettrein

Antieke treinen en glimmende stoomlocomotieven kunnen mij door de band genomen matig opwinden. Maar onlangs was het vijf augustus, en dat betekent Treinarbeiderdag in Rusland. Een initiatief dat navolging verdient in onze contreien!

De reisgids voorspelde mij grootse activiteiten voor het hele gezin in Sint-Petersburgs treinmuseum. Treinbestuurders zouden voor de gelegenheid nog eens warm water door de schoorstenen jagen.

Ik vermoed dat de inrichtende macht vergeten was om de uitnodigingen op de bus te doen. Ook stoom rook ik niet. Maar de warme lucht van de zomerse stad gaf me de vereiste voldoening.

In het openluchtmuseum stootte ik op de laatste stoom(passagier)locomotief die in de Sovjet-Unie (in 1956) werd vervaardigd. Op de voorkant hangt een grote rode ster met de koppen van Stalin en Lenin.

Niettemin deed een andere tuffer mij nog paffer staan. Tot op heden was ik, ballistische leek, door niemand geïnformeerd over het fenomeen ‘rakettrein’. In een volledige treincoupe kunnen militaire genieën een 23-meter lange raket verstoppen! Het blikken dak van de coupé gaat open en de liggende raket kan omhooggeduwd worden.

Zo denderend door de taiga kon deze boemel menig vijand verrassen!

IJspiste

Bouwpromotoren proberen in Sint-Petersburg kapitalistische, ‘westerse’ gebouwen neer te planten. Shopping malls rijzen er als paddenstoelen uit de grond. Helaas vertonen die een groot gebrek aan klasse of goede smaak. De nieuwe winkelcentra zijn niet chique of waaw maar protserig en kil.

Dat laatste geldt zelfs letterlijk in dit shoppingcenter. Op de benedenverdieping werd een ijsschaatspiste geïnstalleerd! Kinderen draaien rondjes in de zomer terwijl moeder shopt in de Italiaanse modewinkel. Of beter: de Russische winkel die lukraak een Italiaanse naam koos (bvb. 'Paolo Conte') om de zaak een zuiders keurmerk te verlenen.

In het complex zit ook een lunapark en een bowlingtempel. Mijn Rough Guide signaleert er zelfs een striptent.

Geen Gucci of Givenchy, geen plastieken marmer of geboende linoleum doet een fletsbruine building naar de Champs-Elysées verhuizen. Gelukkig is de prachtige buitengevel van dit voormalige treinstation Warschau goed bewaard.

Maar face it: ook Wijnegem Shopping Center blijft een filiaal van de hel.

Mondriaan

Getrouw het cliche is Sint-Petersburg redelijk grauw. Toch zijn er ook veel gele en blauwe oude gevels.

Pas op de foto ontdek ik dat er glas voor de balkons van dit vrolijke gebouw zit. De gevel zelf is volledig in het donkerroze geschilderd. Kleur doet leven!

Uitbuitwoning

In 2003 mocht Sint-Petersburg driehonderd kaarsjes uitblazen. In hetzelfde jaar verwelkomde Vladimir Vladimirovitsj Poetin de G8-top in zijn geboortestad. Daarvoor werd de hele stad gerenoveerd.

Nog steeds heerst er veel bouwbedrijvigheid. Deze werf staat vol containers. Niet om cement te bewaren of helmen te hamsteren. Buiten drogen of verluchten matrassen of handdoeken. In de containers slapen goedkope arbeidskrachten uit de voormalige Sovjetrepublieken. Er staan minstens zestig containers twee verdiepingen hoog gestapeld op deze werf. Sommige uit hout, zoals de zelf te knutselen tuinhuisjes of sauna’s uit de Brico.

Achter mij loopt een leuk kanaaltje. Aangezien er geen venster in de linkse container (foto 1) zit, zullen de bouwvakkers weinig van dit vuetje kunnen genieten.

Bed uit, beton in: elke dag kwiek en monter.

бюрократия (bis)

Bureaucratie maakt mensen bang. Niet alleen in Duitsland maar ook in Rusland moeten langere blijvers de nodige formaliteiten vervullen. De grootste Russische horde vormt de registratie binnen de drie dagen na aankomst.

Gelukkig kon ik hiervoor rekenen op de hulp van mijn gastvrouw Tatiana, die in de loop der jaren een nauwe verhouding met haar telefoontoestel opbouwde. De kwieke gepensioneerde schoot haar witte sokken in haar bruinleren sandalen en samen snelden we naar het dichtstbijzijnde postkantoor.

We bleken te boffen. Voor ons stond slechts één wachtende vrouw. Helaas wilde zij ongeveer tweehonderd brieven op de bus doen. Dat was geen sinecure voor de vrouw achter het glas, een blonde lookalike van Mia Doornaert vóór haar Total Makeover. De postbeambte stempelde de brieven stuk per stuk twee maal af. Daarna moest ze alle brieven handmatig in een onzichtbare maar oorverdovend ratelende machine steken.

Tatiana zette haar uilenbril op en af, zuchtte luidop en sprak alle postlui en andere wachtenden meermaals aan. Ondanks haar ergernis voelde ze zich duidelijk in haar sas. Ze gaf me het gevoel dat ze in haar leven wel al langere rijen had verslaan.

Honderdvijftig minuten gaven me ruimschoots te tijd om het schrale kantoor en zijn bezoekers vanop het houten bankje in de hoek te monsteren. Minstens tweehonderd particulieren bezitten een hokje in bovenstaande brievenbuswand. Een lookalike van Frieda Brepoels moest op haar tippen staan om haar vakje op de hoogste rij te kunnen lichten.

(gammele brievenbus met rond hamer-en-sikkellogo)

Een brief verzenden in of naar Rusland duurt naar verluidt meer dan twee weken. Bijgevolg maakt u zich niet ongerust als u in uw postvak nog geen ansichtkaart uit de Russische Federatie aantrof.

Venetië

Net als Brugge, Amsterdam, Stockholm en Krakau omschrijven inspiratieloze reisgidsen Sint-Petersburg als ‘hét Venetië van hét Noorden’.

Toch moeilijk in te beelden dat volgende situatie in een van de collega-Venetiës zou mogelijk zijn. Een sleepbootje manoeuvreert een ketting van vier lange sloepen door de smalle stadskanalen. Ik sta paraat om met volle teugen te genieten van de fabuleuze stuurkunsten van de kapitein. Voor mijn ogen ramt de rechtervoorkant van de eerste sloep keihard de rechtse brugpijler (foto 1).

De donkere smurrie op het dek van de sloep (die enkel slijk en lege bierflesjes verscheept) belandt in de rivier. Door zich af te zetten tegen de kade probeert de jonge matroos het geharrewar nog enigszins in goede banen te leiden (foto 2).

Ecologie is niet aandachtspunt nummer één in Rusland. Alhoewel: hier legt een bord op straat het sorteerprincipe uit. Ernaast kunnen hondenbezitters een plastik zakje nemen voor grote boodschappen.

Voor kleine boodschappen verkrijg je in de supermarkt evenwel geen gratis zakjes. Maar dat hebben goede Russen naar verluidt altijd bij de hand. Een relict uit het sovjettijdperk, voor het geval een schaars goed plots in de winkel belandde.

Gereorganiseerd

De gereorganiseerde kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen!? Het ontstaansverhaal, naar het evangelie van Lukas:

Op een avond riep Jezus Christus zijn twaalf beste kameraden tezamen. Na een aperitief sprak hij hen toe: "Kameraden, vroeger waren onze samenkomsten veel beter georganiseerd. We woonden allemaal in dezelfde straat en werkten bij dezelfde leerlooier. Daardoor konden we tijdens elke schafttijd gezellig samen eten. Maar sinds onze werkgever door de crisis failliet is en sommigen met hun lief in een fermette buiten Nazareth wonen, heeft onze oude vriendengroep geen enkele houvast meer."

De apostelen knikten instemmend en Jezus Christus schakelde een versnelling hoger. "De chaos van de laatste tijd begint mij ferm de keel uit te hangen. Soms zien we elkaar op donderdagavond, dan weer op zondagavond na Flikken. Maar soms missen we elkaar twee weken lang. De ene keer staat Matteus achter de toog en kost een kroes twee dinar, de andere keer geeft Judas alles gratis weg. Vaak reinigt Bartolomeus achteraf de hele keet - waarvoor hulde Bartolomeus - maar evengoed stinkt het hier een week later nog steeds in alle hoeken."

De kameraden staarten beschaamd voor zich uit. "Beste vrienden," zo eindigde Jezus Christus geslepen met een emotionele toets, "ik ben terminaal ziek en het zijn mijn Laatste Dagen hier op aarde." De apostelen hoorden een speld vallen. "Maar ik wil als afscheid de boel hier nog snel reorganiseren. Voortaan zien we elkaar elke zondagochtend, klokslag tien onder het belfort. We nemen iemand in dienst om de wijnflessen te ontkurken en de stokbroden te smeren. Ieder uur gaat er een spaarvarken rond, waar iedereen braafjes één zilverling insteekt. Schluss met die chaos!"

De aanwezige apostelen applaudisseerden geestdriftig. "Deze man is visionair," orakelde Petrus, "Zijn Reorganisatie is mijn wil!".

Jezus Christus bedankte zijn kameraden voor hun geloof in Zijn reorganisatievoorstellen. Hij hing een wit blad met de taakverdeling aan het prikbord en zocht zijn hangmat op. Reorganisatie volbracht!

Frankreich

Ontstaan als een verbroederingsfeest tussen het West-Berlijnse volk en de Franse soldaten, wordt het "Deutsch-Französisches Volksfest" intussen voor de 47ste keer georganiseerd.

Pastis nippend en Gauloise smorend de chansons van Piaf of het werk van Sartre beluisteren? Hélas! Platte boerenkermis op een zielloze lap beton. Overal rupsen, schietkramen, lunaparken of anorectische pony's. Duitse braadworsten verbroederen met roze suikerspinnen.

Helemaal achteraan, verscholen in een hoekje doemt plotsklaps een authentiek Frans dorpje. Op verlichtbare bordkartonnen tekenden francofielen met wasco's en zin voor perfectie de glooiende landschappen van de Languedoc of Picardië. De stalen Eiffeltoren straalt centralisme en stabiliteit uit, al moet de crazy shaker in de achtergrond blijven draaien!

Morgen - Quatorze Juillet! - is de pret voorbij. God in Frankrijk draait zich alvast om in zijn graf.